Image Image Image Image Image Image Image Image Image

06 feb

By

No Comments

Mama is boos

6 februari 2010 | By | No Comments

Ziek was ik ervan. Hoewel er ongetwijfeld óók een oprecht griepje opspeelde, voelde ik evengoed ellendig over het naderende afscheid van de kinderen. Geheel in lijn met mijn geluksplan voor 2007 zou mama voor het eerst in de bestaansgeschiedenis van haar nageslacht vijf dagen met vriendinnen van huis gaan. Skiën in Gerlos. Even op adem komen. Weer Laura zijn. Papa blijft bij de kinderen en dat komt allemaal goed.

Eenmaal in de auto huilde ik dikke tranen bij de aanblik van de twee zwaaiende, verwonderde kindertjes achter het raam. Honderd kilometer van huis begint de wurggreep van thuis zich te verlichten. Geen blèrende kinderen op de achterbank, maar opgewonden meisjes die snakken naar de sneeuw, de zon, de onovertroffen fluffige Oostenrijkse dekbedden en natuurlijk de kroeg. De cd’s met Nederlandstalige après-ski-muziek draaien overuren.

In Gerlos verliezen we ons al snel in de wereld van de jonge, snelle en wilde medemens. We zingen, dansen, drinken. We skiën, lunchen lang, lachen, gieren, brullen. Heerlijk is het om 100% Laura te zijn.

Maar de dag van de thuiskomst nadert – godzijdank ook wel. Snakkend naar de kinderen ren ik de oprit op. De deur vliegt open, met vochtige ogen spreid ik mijn armen. Maar er komt niks. De kinderen blijven – weliswaar lachend – aan tafel zitten. Ze beantwoorden mijn omhelzing met liefde, maar ik had meer verwacht. Even laten stoot Bart zijn hoofd en voordat ik hem kan oppakken, kruipt hij naar papa om zich te laten troosten. Au. Als ik even later Dries voorstel samen een verhaaltje voor het slapen te gaan lezen, stelt hij me gerust. Hoeft niet, zegt hij. Dat doet papa wel.

Eén ding staat vast. Volgend jaar zit Laura weer in Gerlos. 

Submit a Comment