Image Image Image Image Image Image Image Image Image

Blog

22 mrt

By

No Comments

De hangbuik en het zwijn

22 maart 2009 | By | No Comments

Het had zo mooi kunnen zijn. Hij, in zijn strakke maatpak, grijnzend achterover leunend op zijn stoel in de pretentieuze, zonovergoten vergaderkamer. Ik, correct gekleed maar vrouw, dus vrij om het keurslijf van de krijtstreep aan mijn sexy laars te lappen. Pittige vragen vliegen over tafel, gepareerd door evenzo gevatte antwoorden. Tot het moment dat hij vertrouwelijk voorover leunt en op mijn buik wijst: “Ik zie dat zich daar iets moois aftekent.”

Als dit een aflevering van Alley McBeal was, zou de sensuele achtergrondmuziek nu met een afschuwelijke kras aan diggelen gaan. Ik begrijp onmiddellijk wat hij bedoelt en omdat ik deze goed bedoelde kutopmerking in mijn post-zwangere periode iets te vaak heb moeten incasseren, doe ik geen moeite de situatie voor hem minder gênant te maken. “Zoiets moet je nooit zeggen als je het niet zeker weet”, bijt ik hem met een onderkoelde glimlach toe. “Ik moet gewoon wat vaker naar de sportschool geloof ik. Dank je.” Hij excuseert zich beleefd en we hervatten ons gesprek, maar het wordt niet meer hetzelfde.

Mijn gedachten dwalen af naar wat ik nog meer had moeten zeggen. “Fijn voor je dat jouw vrouw wel ongeschonden uit de strijd is gekomen – of misschien heb je haar inmiddels ingeruild voor een strakker exemplaar – maar de meesten van ons zijn gewoon mensen. Met teveel gebroken nachten op hun conto, te weinig tijd, slechte genen en een chronisch energiegebrek dat we compenseren door het innemen van teveel calorieën. We nemen ons elke dag voor de cirkel te doorbreken, maar er zijn altijd andere dingen – waaronder dit gesprek met jou – die belangrijker lijken. Ik ontken het probleemgebied elke morgen consequent voor de spiegel – zoals je dat ook met ongewenst kindergedrag doet, in de hoop dat het dan vanzelf verdwijnt – en ik verwacht van je dat we daarin één lijn trekken.”

Dus mannen: tenzij je zélf de walmende urine over de opkleurende Predictor Stick hebt zien spetteren, tenzij ze zich onder je neus bezweet en scheldend door de weeën heen akkert, of tenzij je anderszins absolute zekerheid hebt over wat zich al dan niet aftekent onder de buste van de lodderige deerne tegenover je, hou je altijd en altijd je kop dicht over de oorzaak van haar hangbuik. Zwijn. 

06 feb

By

No Comments

Oude liefde

6 februari 2009 | By | No Comments

Nooit gedacht dat ik na een kwart eeuw dromen nog zó blij zou zijn met mijn eerste paar zwarte balletschoentjes. Van die zachte leren, met veters en een stoffen bewaarzakje. Als klein meisje was balletles mijn vurige wens, maar volgens moederlief was het a/ te duur, b/ twee keer per week dus te druk en c/ buitendorps dus te ver weg. En majorettes waren ook leuk. Toch voelde ik me, marcherend over straat in lompe witte laarzen en zo’n Russische bontmuts op mijn hoofd bepaald geen sierlijke roze ballerina. Maar dat kreeg ik mijn feministische moeder, die toen nota bene op timmerles zat, niet uitgelegd.

Afgelopen jaar realiseerde ik me weer hoe groot de liefde voor dans altijd was. Sindsdien wiegen manlief en ik elke week gelijkmatig de heupen op salsales. En zit ik sinds enkele maanden op jazzballet! Speciaal voor oude vellen, dat wel, want het contrast met huppelende veertienjarigen is inmiddels wel erg schril. Ik dans in een balletzaal met een oude parketvloer en grote spiegels, waarin ik mijn logge lijf volg, terwijl het armzalige pogingen doet te imiteren wat juf Ingrid zo gracieus voordoet. Ik ben ronder dan dat spinnetje van toen. Ik leer minder snel en blijk stukken minder talentvol dan ik mezelf 25 jaar lang heb voorgehouden. Maar hoewel deze oude liefde enorm roestig blijkt, maakt ze mij met terugwerkende kracht dolgelukkig. 

02 dec

By

No Comments

Dries van Acht

2 december 2008 | By | No Comments

Jip en Janneke? Mwah. Dikkie Dik dan? Neuj. Van die kleine mol die wil weten wie er op zijn kop heeft gepoept? “Neehee, mam”, zucht Dries ongeduldig. “Ik wil een verhaal van Dries van Acht.”

Sinds onze oudste een jaar of drie is, vertel ik hem verzinverhalen over een jongen die, net als hij, Dries heet. Wezenlijk verschil: deze stoere jongen is al acht. Dries van Acht heet hij dus. Erg grappig, vond ik zelf, maar op een gegeven moment besloot de Echte Dries dat het tijd werd voor een verjaardag. Sindsdien heet zijn stoere alter ego Dries van Negen. Gelukkig is die net zo bruikbaar. Dries van Negen durft dingen waar Dries van Vijf niet aan moet dénken. Hij krokovoetbalt in het moeras met zijn vrienden, verjaagt haaien en leeuwen door de meest gruwelijke scheten te laten (bulderlach gegarandeerd) en gaat met zijn luchtfiets op bezoek bij de Pludderkluts (een paars, langharig… never mind). Dries van Negen helpt Dries van Vijf bij het verwerken van lastige dingen, zoals moeilijke schoolwerkjes of – héél ingewikkeld – een spel verliezen. We zijn allebei dol op het joch.

Een tijdje geleden was ik het zélf echter, die ademloos aan de lippen van een ander hing. Joost van Zestig vertelde in een groepsinterview over zijn leven na een psychose en het hervinden van zichzelf, nadat hij was opgenomen. Ik was onder de indruk van de moed waarmee Joost zijn monsters bedwong. En deze waren écht. Volgens mij is Joost van Zestig stukker dapperder dan Dries van Negen. Maar dat vertel ik kleine Dries pas als hij een jaar of tien verder is. 

20 apr

By

No Comments

Huilende mannen

20 april 2008 | By | No Comments

Het beeld van de volwassen zoon, die enkele laatste woorden richtte tot zijn dode moeder in de blauwe, rieten kist voor hem, zal ik nooit vergeten. Niet om het drama op zichzelf, want verschrikkelijk is het altijd. Maar om hoe hij huilde. Ingetogen en zonder schaamte. In het brandpunt van de aandacht, maar vrij van druk. Liefdevol en zó oprecht. Het was een prachtig afscheid, een zuiver eerbetoon aan de unieke band tussen een te vroeg gestorven moeder en haar enige kind.

Huilen is een intense vorm van leven. Daar weten ook mijn kinderen alles van. Pas nam ik deel aan een cursus Actief Luisteren, georganiseerd door een bevriende opdrachtgever. Kernboodschap: maak ook gevoelens bespreekbaar. Is iemand kortaf? Vraag dan naar de reden! Voel je dat er iets niet lekker zit? Bespreek dat dan, het komt het contact ten goede.

Thuis pas ik de Laat-Leeglopen-Strategie al jaren toe. Wat helpt het best als een er een huilend kind – dat zich overduidelijk ergens heeft gestoten -op je af wankelt? Vragen of het zich gestoten heeft. Vragen of het pijn heeft. Heerlijk vinden ze het, om daar met gevoel voor drama “Jáááááh!” op terug te blèren. Ik begraaf mijn gezicht dan altijd in het schokkende nekje om mijn glimlach te verbergen en leef 20 seconden intens mee. Als ik daarna een kus op de onzichtbare verwonding geef, houdt het huilen op. Gevoel erkend, pijn verdwenen. Was het in de grote-mensenwereld ook maar zo gemakkelijk. 

18 jan

By

No Comments

Groentje af

18 januari 2008 | By | No Comments

Paaldansen wordt zwaar onderschat. De proefles, die ik cadeau kreeg van een vriendin, was in één woord een uitputtingsslag. Pijnlijk ook. Niet omdat wij pakweg tien jaar ouder waren en een stuk meer verwelkt dan de wulpse meerderheid. Neen dames en heren, onze uitgelubberde buikspieren en klutsende bovenarmen bleken zelfs méér geoefend dan die van de kreunende jongere garde. Ha! Is dat sjouwen met weerbarstige peuters toch nog ergens goed voor. Ik bedoel écht fysiek pijnlijk. En dan droegen wij niet eens de handy hotpants, om het vel op de bovenbenen beter aan de paal te laten plakken (er zijn grenzen). Voor de dames die het wél lukt om minutenlang sierlijk en sexy ondersteboven in een paal te hangen: respect. Aan mij is het niet besteed.

Dan de cursus roman schrijven die ik volg aan de Schrijversvakschool in Amsterdam. Daar praten we over Literatuur met een grote L. Docent Jan heeft een vrij uitgesproken mening over mijn smaak in (eigentijdse, goed verkopende) boeken: plat en oppervlakkig. Genadeloos velt hij zijn oordelen over mijn teksten en ik geniet er nog van ook. Paaldansen: nooit meer. Boeken schrijven: ooit meer! Jawel, door schade en schande wordt men wijs (Nooit! Clichés! Gebruiken! hoor ik Jan roepen). Keuzes scheppen helderheid. Vandaar ook dat mijn groene huisstijl is veranderd: ik leg me voortaan alleen nog toe op wat ik het liefst doe: conceptontwikkeling, tekst en redactiewerk. Bij die specialisatie hoort een nieuwe uitstraling. Dus vanaf nu ben ik groentje af. 

12 jun

By

No Comments

In het moment

12 juni 2007 | By | No Comments

Ze zitten allemaal met hun ogen dicht en handen in de schoot, driftig te ontspannen. Ik aap ze na, want het lijkt me wel wat: je gedachten stilzetten en helemaal nergens aan denken. Het lukt niet. Ik denk voortdurend aan het feit dat ik nergens aan mag denken. Ik spiek door mijn wimpers naar de anderen en betrap een 16-jarige jongen op gluren. Snel sluiten we allebei onze ogen weer. Verder gebeurt er niets. De witte ruimte vult zich met zacht geprevelde mantra’s en heel even wordt het rustig vanbinnen. Maar vijf minuten later dwarrelen er weer vakantieplannen, nieuwe opdrachten en grote bergen strijkwas door mijn hoofd. Na twee uur stuiter ik bijna van de witte bank af. Ik word er ontzettend ongeduldig van: mijn gedachten stilzetten en in het moment zijn.

Afgelopen vrijdag, toen ik lunchte met succesvol kinderboekenschrijfster Annemarie Bon, zat ik wel helemaal in het moment. Zon op de bol, glas rosé in de hand, carpaccio op tafel en een stevig gesprek over boeken schrijven. De kans dat er ooit een boek van mij wordt uitgegeven, schat Annemarie optimistisch op 1%. Bovendien is het een vak. Wat wist ik nou van opbouw, personages uitdiepen en structuren opzetten? Haar reality check: volg een opleiding, begin klein, vestig je naam in het wereldje en ga door tot je erbij neervalt. Het feit dat ze al vele bestseller-wannabe’s voorbij heeft zien komen (en in mij misschien hetzelfde ziet), deert me niet. Ik hang aan haar lippen, zuig alles op wat ze me vertelt en maak vanbinnen 1001 actieplannen. Ik voel mijn bloed onstuimig door de aderen klutsen en besluit na dit gesprek meteen aan de slag te gaan. Ik sta op scherp. Heerlijk die onrust. 

29 nov

By

No Comments

Rust, reinheid en regelmaat

29 november 2006 | By | No Comments

Voor het schrijven van mooie stukken is inspiratie een uiterst handige bijkomstigheid. In de regel rollen de woorden na een gepassioneerd gesprek bij mij vanzelf het scherm op. Of het nou gaat om een vurig pleidooi voor minder regels in de zorg of om de jazz-liefde van een bankmedewerker; vertel een vurig verhaal en ik kan er wat mee. Het enige dat ik vraag, is de rust om het even op te schrijven.

Wie het ooit in zijn hoofd heeft gehaald te gaan verbouwen, weet dat rust het laatste is dat je in die periode gegund is. Twintig zakken metselcement kopen (mamáááá… ik wil óók meehelpen), koffie zetten, busje pur bijhalen, split invegen, deuren uitzoeken, koffie zetten. Eten koken, bouwvakkers en kinderen voederen. Vaat opruimen. Vloer dweilen want WAT een stof voortdurend. Kinderen uit de bouwput plukken, in bad doen, melk geven, tut erin, deken erover, niet zeuren, slapen nu. Koffie zetten. Inspirerend verhaal schrijven. Niet dus.

Er zijn momenten geweest dat de woorden uit mijn tenen moesten komen. Snakkend naar rust, reinheid en regelmaat worstelde ik me door de dagen heen; werk, kinderen en bouw niet altijd even succesvol combinerend. Maar nu de muren strak wit optrekken en de rvs spotjes veelbelovend mijn nieuwe kantoor verlichten, begint het bloed weer onstuimig te stromen. Wat een prachtige teksten kan ik hier maken! Frisse folderteksten, krachtige artikelen, prikkelende statements. Misschien wordt 2007 zelfs het jaar van de songtekst en het boek? Met rust en ruimte in huis en hoofd is alles mogelijk. 

04 jul

By

No Comments

Transformatie

4 juli 2006 | By | No Comments

Geen klaagzang dit keer! Nee, ik heb er geen geheim van gemaakt dat er een ware transformatie nodig zou zijn om deze uitgelubberde, vermoeide huisvrouw weer te laten lijken op een frisse, prikkelende (en strakke) communicatie-expert. Maar dat werk is in uitvoering! Mijn mannen gedragen zich allemaal erg complimenteus (ik word overladen met vrolijke, soms zeverende, glunderende snoeten) en ze gunnen me redelijk wat slaap. Toch zijn mijn wallen nog te groot naar mijn zin en ook mijn buik lijkt maar niet te snappen dat die spieren er niet voor niets zitten. Maar ach, vergeleken met de andere transformatie-trajecten waarmee ik momenteel te maken heb, is dat leed te overzien.

Probeer maar eens een verpauperd bedrijventerrein in het centrum van een stad om te toveren tot hippe place-to-be. Dat kost je zeker miljoenen en jaar of twintig. Niet dat dit één van mijn nieuwe missies is hoor, ik heb er alleen wat artikelen over geschreven. Nog moeilijker is het om een paar hangende borsten weg te werken – voorgoed. Dáár gaat pas een hoop ellende aan vooraf, zo weet ik na zes interviews met vrouwen die zich man voelen. Omdat dagelijks afplakken met tape op den duur toch gaat irriteren, wilden ze zich laten opereren. Borsten eraf, baarmoeder eruit. Zodat hun lichaam klopt bij wat ze voelen. Na zo’n gesprek vertrek ik dankbaar naar de wekelijkse Weight Watchers-bijeekomst. Weer niet afgevallen…? Ach, als ik écht wil, staat hier in no time weer een slank, fris blaadje. 

04 jan

By

No Comments

I love LINDA. (en het is wederzijds!)

4 januari 2006 | By | No Comments

De ultieme kruising tussen Heleen van Royen en Daphne Deckers zou ik worden. Ongeveer met die woorden kondigde ik mijn ontslag aan. Ik ging mijn dromen achterna! Wie vroeg naar mijn business plan, kon ik met één zin bedienen. Kansen grijpen, vast eens op mijn bek gaan, maar weer opstaan en gáán met die banaan. Een uiterst effectieve benadering, zo blijkt. Want droom één is gerealiseerd! In december 2005 verschijnt mijn eerste grote verhaal in het tijdschrift van het jaar: LINDA. Magazine.

Als ik nuchter had nagedacht – wie mij beter kent, weet dat dat geen talent is – was het er waarschijnlijk nooit van gekomen. Dan had ik waarschijnlijk nooit de ballen gehad om tijdens een bladenmakersborrel op haar af te stappen. Maar ze was er, de hoofdredacteur van LINDA., en ze had net een vurig betoog afgestoken over lef. Lef om te doen waar je in gelooft. Ik besloot het te zien als een teken en stapte met kleffe handjes op haar af. “Ik wil heel graag voor jouw blad schrijven, heb geen tijdschriftervaring maar weet zeker dat ik het kan”, was mijn vurige, maar niet echt sterke pleidooi. Ik kreeg het mailadres van de chef redactie met het advies te vragen om een proefopdracht. Ha! Dé kans!

Nadat het onderwerp en de inhoud globaal duidelijk waren, ging ik bevlogen aan de slag. Tevreden stuurde ik mijn verhaal een paar weken later in. “Nou, dit is het nog niet hoor”, was de eerste reactie van ‘lands beste blad. Ik ook met mijn zelfvertrouwen. Geheel in lijn met mijn business plan boog ik me over de terechte kritiek en maakte een nieuwe versie. Vier beoordelingsrondes later kwamen de verlossende woorden: een goed verhaal! En of ik in de toekomst nog eens iets wilde doen. Als ik tijd had. Al moet ik er middenin de nacht mijn bed voor uit, voor deze droom sla ik met liefde een paar nachtjes over. 

21 jun

By

No Comments

Even overleggen

21 juni 2005 | By | No Comments

Een paar maanden geleden is het nu, dat ik ein-de-lijk de stap naar zelfstandigheid durfde te nemen. In het begin overheerste opluchting en extase, omdat ik – tegen vele adviezen in – toch mijn hart volgde. Het voelde bijna romantisch! Alsof ik besloten had mijn luxe, gemakkelijke bestaan op te geven voor een leven op straat. Arm, maar vrij. En we hebben altijd elkaar nog, zoiets. Ondanks versuffende informatie over BTW-nummers, VAR-verklaringen, risico-categorieën en leveringsvoorwaarden, voelt het nog steeds machtig.

Vrouw als ik ben, was één van mijn eerste acties een rit naar Ikea. Want als je vanuit huis werkt, moet je wel een goed – en vooral móói – bureau hebben. Binnen een uur stond ik buiten met een kar vol bouwpakketten en een flinke rekening. Zonder langdurige discussies over de noodzaak van deze spoedinvestering en gekissebis over de kleur. Vrij! Natúúrlijk kan een beginnend ondernemer niet zonder visitekaartjes. En briefpapier, enveloppen en website. Professionaliteit betaal je, maar het is een goede investering in je imago. Dat heeft de BV Laura unaniem besloten. Zonder vooroverleg. Na het drukwerk en de site volgden een kleine verbouwing op de zolder, een laptop, een printer/copier/fax/scan, draadloos toetsenbord, een zilveren prullenbak, rolodex en nog wat ander onontbeerlijk werkmateriaal. Nu alleen nog zo’n handsfree telefoon-oortje. Echt nodig, dat ben ik helemaal met me eens. Toen godzijdank ook de eerste opdrachten binnendruppelden, kon het echte werk beginnen. Gelukkig heeft het inmiddels ook geleid tot de eerste betaalde rekeningen. Anders had manlief ongetwijfeld even willen overleggen over de bittere noodzaak van mijn aankopen.