Image Image Image Image Image Image Image Image Image

Laura van der Burgt

Ik ben arm

28 oktober 2019 | By | No Comments

'Kijk mam, dit wordt het!' Ze heeft de groenste vingers van ons allemaal, maar toch zweeg mijn moeder demonstratief toen ik haar de tekening van de nieuwe tuin liet zien. Ik wist wel wat ze daarmee wilde zeggen: 'Wanneer houd jij nou eens op met geld uitgeven?'. Ach, andere generatie dacht ik vrolijk. Ik word gewoon blij van zulke projectjes. Wat heb je nou aan geld als je er niets mee doet?

Sinds deze zomer weet ik beter. Voor de LINDA. Foundation mocht ik het boekje 'Ik ben arm' schrijven, waarin 35 mensen vertellen wat het betekent om altijd geld tekort te komen. Saskia's zoon kon bijna niet mee op het schoolkamp van groep acht. Als enige. Victoria moest afscheid nemen van haar honden en katten. Sharon kan in de zomer nooit eens een ijsje kopen met haar kinderen. Altijd 'nee' moeten zeggen, altijd zorgen hebben. Het sloopt je.

Kon ik maar concluderen dat deze mensen hun financiële ellende aan zichzelf te danken hebben. Maar dat is niet zo. Ziekte, ontslag, een huis dat onder water staat - net iets teveel pech, net iets te weinig spaargeld en wég is je leuke leven. Zo gevaarlijk is mijn financiële optimisme dus. Mijn moeder wist dat natuurlijk allang. Ze werkte op Sociale Zaken en kent het moeras van de armoede. Als je erin valt, kom je er heel moeilijk weer uit. Pas nu ik er zelf 35 vaders, moeders en kinderen in heb zien staan, begrijp ik waarom mijn moeder niet meer zo hard juicht om mijn plannen.

Voorbereid zijn op tegenslag - voor zover dat kan - geeft rust. Zorgeloosheid, dát koop je dus voor spaargeld. Mijn nieuwste project: meer sparen en minder uitgeven. Heb ik het toch nog geleerd, mam.

'Ik ben arm' kost € 7,95. Je koopt het alleen bij de LINDA. Foundation. De opbrengst gaat volledig naar cadeaubonnen voor gezinnen, om de dure decembermaand een stukje fijner te maken.

Makkelijk praten

26 oktober 2017 | By | No Comments

‘Je moet drie dingen zeggen’, dicteert Paul met zijn ogen. We zitten aan een bord verse pasta bij zijn zus Annelieke; Pauls portie staat gepureerd te wachten op tafel. Vanavond geven we in IJsselstein onze eerste lezing over Oogwenk – het boek dat ik schreef met Paul en zijn vrouw Arianne, over hun leven sinds het hersenstaminfarct dat hij kreeg op zijn 36e. Arianne was zwanger, toen Paul op een doodnormale zondagmorgen ineens opzij zakte op de bank. Sindsdien kan hij alleen nog met zijn ogen knipperen. Als iemand het alfabet voor hem opsomt, seint hij bij de juiste letter. Zo maakt hij woorden. Monnikenwerk is het.

Ik ben niet zielig en ook niet doof, spelt Paul. ‘Dus mensen hoeven niet tegen je te schreeuwen’, vult Annelieke aan. Paul kijkt omhoog: inderdaad. Punt 3: ik ben niet gek. ‘Dus doe alsjeblieft normaal?’, vraag ik. Paul lacht. Als we dat bereiken, ben ik tevreden, spelt hij. Annelieke zet een tuitbeker aan zijn mond en veegt wat pastadrab van zijn kin. ‘Ben je zenuwachtig?’, vraag ik. Nee, seint hij. ‘Jij hebt makkelijk praten’, grinnik ik. ‘Jij hoeft niets te zeggen.’

Een uur later staan we naast elkaar in boekhandel Logica. Braaf som ik Pauls drie punten op. Hij lacht voluit, het publiek doet mee. Daarna lees ik voor; over Arianne’s diepste angst toen ze haar man dreigde te verliezen; over Pauls wanhoop en die fanatieke wil om er verdomme toch wat van te maken. Het blijft een raar gevoel: door hun verrotte pech kwam mijn droom uit. En nu sta ik hier, in de boekhandel, te vertellen over andermans ellende. ‘Wat een inspirerend verhaal’, zeggen de gasten na afloop. ‘Dankjewel’, zeg ik, met een snelle blik op Paul. Ik heb makkelijk praten.

Oogwenk kopen? Dat kan hier! Op onze website vind je meer info en alle interviews die we samen gaven voor radio, tv en diverse dagbladen. Interesse in een lezing? Mail me dan.