Vissen en voetbal

"Jij gelooft mij niet, he?", gooit Dries me verongelijkt voor de voeten, "Je gelooft gewoon niet dat ik drie doelpunten heb gescoord tegen de grote jo...

"Jij gelooft mij niet, he?", gooit Dries me verongelijkt voor de voeten, "Je gelooft gewoon niet dat ik drie doelpunten heb gescoord tegen de grote jongens van groep 8." Ik zeg hem dat ik geen reden heb om te twijfelen. Hij is toch eerlijk? Waarop zijn gezicht nog meer betrekt en zijn ogen vollopen. "Ik heb eigenlijk gelogen", probeert hij zonder huilen uit te brengen. "We hebben verloren met 12-0 en een jongen greep me in mijn nek en duwde me keihard op de gróóóónd..." Hij kan zich niet meer beheersen en kruipt vernederd tegen me aan.

Iedereen ontvangt liever complimenten dan 'opbouwende kritiek'. Tijdens een werkconferentie voor managers, waar ik onlangs voor een opdracht was, gaf een aantal van hen toe daar te weinig tijd voor te nemen. Terwijl wetenschappelijk onderzoek (geen idee welk) bewijst dat tegenover elk 'verbeterpunt' drie complimenten moeten staan, wil de ontvanger je boodschap tot zich nemen. Ik vrees dat er weinig mensen zijn die deze norm halen.

Later die week komt Dries thuis met een stralende snoet. "We hebben weer gevoetbald tegen de jongens van groep 8 en maar met 3-0 verloren. Knap he?!" vist hij. Ik grijns naar hem. 'Geweldig jongen', zeg ik, terwijl hij naar zijn Lego huppelt. Ik wil hem naroepen dat we kapstokken hebben voor jassen en dat die er niet uitzien als stoelen, maar ik houd me in. In plaats daarvan neem ik me voor het nieuwe complimentenquotum te eerbiedigen. 'Wat goed dat je je jas niet meer op de grond laat vallen', roep ik. Nog ééntje, dan mag ik hem weer terechtwijzen.

Hyves-vriendschap

De eerste keer dat een vriendin mij enthousiast op Hyves slingerde, wist ik niet hoe snel ik er weer vanaf moest komen. Zonder dat ik erom gevraagd ha...

De eerste keer dat een vriendin mij enthousiast op Hyves slingerde, wist ik niet hoe snel ik er weer vanaf moest komen. Zonder dat ik erom gevraagd had, meldden oude bekenden zich met de vraag of we vrienden konden worden. Terwijl ik ze toch niet voor niets uit het oog was verloren. Daar komt bij dat ik Hyvers een achterlijk volkje vindt. Ze schrijven elkaar niet, maar laten 'krabbels' voor elkaar achter. Krabbels. De onduidelijke meestwerken die mijn jongste zoon produceert, mag je krabbels noemen; grote mensen sturen elkaar gewoon een bericht. En daar hebben ze trouwens al jaren e-mail voor. Na twee weken en zes (toch maar geaccepteerde) vrienden (want weigeren is ook zo lullig) heb ik de banden met Hyves verbroken. Totdat Nightwriters (een initiatief van Kluun om schrijvers op een leuke manier met het volk in contact te brengen) een wedstrijd voor aanstormend talent organiseerde. Voorwaarde: je inzending moest via Hyves worden ingediend. Onder het motto 'het doel heiligt de middelen' heb ik toen mokkend weer een profiel aangemaakt. En niet voor niets, want tijdens de Boekenweek mocht ik als een van de twintig winnaars mijn column over Dries van Acht voorlezen aan een kritische jury met o.a. Susan Smit. Stoer, of niet? In de zaal zat een dierbaar vriendinnetje, dat twintig jaar uit het oog, maar nooit uit het hart was geweest. Dankzij de moderne manier van netwerken hebben we elkaar weer gevonden. Inderdaad, via Hyves. Dus ik blijf. Zullen we vrienden worden?

Oude liefde

Nooit gedacht dat ik na een kwart eeuw dromen nog zó blij zou zijn met mijn eerste paar zwarte balletschoentjes. Van die zachte leren, met veters en e...

Nooit gedacht dat ik na een kwart eeuw dromen nog zó blij zou zijn met mijn eerste paar zwarte balletschoentjes. Van die zachte leren, met veters en een stoffen bewaarzakje. Als klein meisje was balletles mijn vurige wens, maar volgens moederlief was het a/ te duur, b/ twee keer per week dus te druk en c/ buitendorps dus te ver weg. En majoretten was toch ook leuk? Toch voelde ik me, marcherend over straat in lompe witte laarzen, en zo'n Russische bontmuts op mijn hoofd, bepaald geen sierlijke roze balerina. Maar dat kreeg ik mijn feministische moeder - die toen nota bene op timmerles zat - niet uitgelegd.

Afgelopen jaar realiseerde ik me weer hoe groot de liefde voor dans altijd was. Sindsdien wiegen manlief en ik elke week gelijkmatig de heupen op salsales. En zit ik sinds enkele maanden op jazzballet! Speciaal voor oude wijven, dat wel, want het contrast met huppelende veertienjarigen is inmiddels wel erg schril. Ik dans in een prachtige balletzaal, compleet met oude parketvloer en grote spiegels, waarin ik - als ik tijd heb - mijn logge lijf volg, terwijl het armzalige pogingen doet te imiteren wat juf Ingrid zo gracieus voordoet. Ik ben ronder (lees: dikker) dan dat spinnetje van toen. Ik leer minder snel en blijk stukken minder talentvol dan ik mezelf 25 jaar lang heb voorgehouden. Maar hoewel deze oude liefde enorm roestig blijkt, maakt ze mij met terugwerkende kracht alsnog dolgelukkig.

Dries van Acht

Jip en Janneke? Mwah. Dikkie Dik dan? Neuj. Van die kleine mol die wil weten wie er op zijn kop heeft gepoept? "Neehee, mam", zucht Dries ongeduldig. ...

Jip en Janneke? Mwah. Dikkie Dik dan? Neuj. Van die kleine mol die wil weten wie er op zijn kop heeft gepoept? "Neehee, mam", zucht Dries ongeduldig. "Ik wil een verhaal van Dries van Acht."
Sinds onze oudste een jaar of drie is, vertel ik hem verzinverhalen over een jongen die, net als hij, Dries heet. Wezenlijk verschil: deze stoere jongen is al acht. Dries van Acht heet hij dus. Erg grappig bedacht, vond ik zelf, maar op een gegeven moment besloot de Echte Dries dat het tijd werd voor een verjaardag. Sindsdien heet zijn stoere alter ego Dries van Negen. Gelukkig is die net zo bruikbaar. Dries van Negen durft dingen waar Dries van Vijf niet aan moet dénken. Hij krokovoetbalt in het moeras met zijn vrienden, verjaagt haaien en leeuwen door de meest gruwelijke scheten te laten (bulderlach gegarandeerd) en gaat met zijn luchtfiets op bezoek bij de Pludderkluts (een paars, langharig... never mind). Dries van Negen helpt Dries van Vijf bij het verwerken van lastige dingen, zoals moeilijke werkjes of - héél ingewikkeld - een spel verliezen. We zijn allebei dol op het joch.
Een tijdje geleden was ik het zélf echter, die ademloos aan de lippen van een ander hing. Joost van Zestig vertelde in een groepsinterview over zijn leven na een psychose en het hervinden van zichzelf, nadat hij was opgenomen. Dit keer was ik het, die onder de indruk was van de enorme uitdagingen en de moed waarmee Joost ze aanging. En deze waren écht. Volgens mij is Joost van Zestig stukker dapperder dan Dries van Negen. Maar dat vertel ik kleine Dries pas als hij een jaar of tien verder is.

Ontslagrecht

Geschrokken gezichten en meewarige blikken waren ons deel, toen bekend werd dat manlief vanaf 1 juli aanstaande geen baan meer heeft. Aan 12 jaar trou...

Geschrokken gezichten en meewarige blikken waren ons deel, toen bekend werd dat manlief vanaf 1 juli aanstaande geen baan meer heeft. Aan 12 jaar trouwe, noeste arbeid bij KPN kwam na lange tijden van onzekerheid een eind. Een ongewisse toekomst, geen vast inkomen meer en ondertussen wél de verantwoordelijkheid voor twee weerloze kinderhartjes en een goedbedoelend, meewerkend vrouwtje. Dramatisch.
Frank is 36 jaar en beschikt over een groot tactisch inzicht op vele fronten. Zijn voetbalcommentaren komen zelfs op mij stukken zinniger over dan die van Evert 'Nu moet Oranje toch echt op gaan passen' ten Napel. Hij is slim, sociaal, kritisch en kan bij vlagen hilarisch uit de hoek komen ('Als ik vanavond laat thuis ben, is dat omdat ik geen afscheid kan nemen van mijn bureau, schat.') Hij kiest er bewust voor om vier dagen te werken, zodat hij méér voor zijn kinderen kan doen dan op zondag het vlees snijden. Op zijn baan was hij al een tijdje uitgekeken en het team waarin hij tot voor kort zo lekker werkte, is uit elkaar gevallen. De keuze om voor KPN naar Amersfoort te verhuizen, óf zichzelf te laten uitkopen en op zoek te gaan naar een nieuwe uitdaging, was dan ook snel genomen.
Deze lange, doorbetaalde zomervakantie zien wij als een cadeau, waarvan wij met zijn vieren ten volste gaan genieten. De maanden daarna gebruikt Frank om zich te bezinnen op wat hij nou eigenlijk écht wil worden als hij Groot is. Indien gewenst werk ik lekker wat extra. Ontslag? 't Is een recht waar méér mensen gebruik van zouden moeten maken!

Huilende mannen

Het beeld van de volwassen zoon, die enkele laatste woorden richtte tot zijn dode moeder in de blauwe, rieten kist voor hem, zal ik nooit vergeten. Ni...

Het beeld van de volwassen zoon, die enkele laatste woorden richtte tot zijn dode moeder in de blauwe, rieten kist voor hem, zal ik nooit vergeten. Niet om het drama an sich, want verschrikkelijk is het altijd. Maar om hoe hij huilde. Zonder schaamte, ingetogen. In het brandpunt van de aandacht, maar vrij van enige druk. Liefdevol en zó oprecht. Het was een prachtig afscheid, een zuiver eerbetoon aan de unieke band tussen een te vroeg gestorven moeder en haar enige kind.
Huilen is een intense vorm van leven. Daar weten ook mijn kinderen alles van. Pas nam ik deel aan een cursus Actief Luisteren, georganiseerd door een bevriende opdrachtgever. Kernboodschap: maak ook gevoelens bespreekbaar. Is iemand kortaf? Vraag dan naar de reden! Voel je dat er iets niet lekker zit? Bespreek dat dan, het komt het contact ten goede.
Thuis pas ik die Laat-Leeglopen-Strategie al jaren toe. Wat helpt het best als een er een huilend kind - dat zich overduidelijk ergens heeft gestoten -op je af wankelt? Vragen of het zich gestoten heeft. Vragen of het pijn heeft. Heerlijk vinden ze het, om daar met gevoel voor drama "Jáááááh!" op terug te blèren. Ik begraaf mijn gezicht dan altijd in het schokkende nekje om mijn grijns te verbergen en leef 20 seconden intens mee. Als ik daarna een kus op de onzichtbare verwonding geef, houdt het huilen abrupt op. Gevoel erkend, pijn verdwenen. Was het in de grote-mensenwereld ook maar zo gemakkelijk.

Groentje af

Paaldansen wordt zwaar onderschat. De proefles, die ik kado kreeg van een vriendin, was in één woord een uitputtingsslag. Pijnlijk ook. Niet omda...

Paaldansen wordt zwaar onderschat. De proefles, die ik kado kreeg van een vriendin, was in één woord een uitputtingsslag. Pijnlijk ook. Niet omdat wij pakweg tien jaar ouder waren en een stuk meer verwelkt dan de wulpse meerderheid. Neen dames en heren, onze uitgelubberde buikspieren en klutsende bovenarmen bleken zelfs méér geoefend dan die van de kreunende jongere garde. Ha! Is dat sjouwen met weerbarstige peuters toch nog ergens goed voor. Ik bedoel écht fysiek pijnlijk. En dan droegen wij niet eens de handy hotpants, om het vel op de bovenbenen beter aan de paal te laten plakken (er zijn grenzen.) Voor de dames die het wél lukt om minutenlang sierlijk en sexy ondersteboven in een paal te hangen: respect. Aan mij is het niet besteed.
Dan de cursus romanschrijven die ik volg aan de Schrijversvakschool in Amsterdam. Daar praten we over Literatuur met een grote L. Docent Jan heeft een vrij uitgesproken mening over mijn smaak in (eigentijdse, goed verkopende) boeken: plat en oppervlakkig. Genadeloos velt hij zijn oordelen over mijn teksten en ik geniet er nog van ook.
Paaldansen: nooit meer. Boeken schrijven: ooit meer! Yep, door schade en schande word je wijs (nooit! clichés! gebruiken! hoor ik Jan roepen). Keuzes scheppen helderheid. Vandaar ook dat de groene kleur uit mijn huisstijl is verdwenen: ik leg me voortaan alleen nog toe op wat ik het liefste doe: conceptontwikkeling, tekst en redactiewerk. Bij die specialisatie hoort een nieuwe uitstraling. Dus vanaf nu ben ik groentje af.

Nu verkrijgbaar: lekkere mannen

Mijn accountant is een held, maar het blijft een accountant. "Je mag niet ontvreden zijn", besloot hij zijn poging om mij de Jaarrekening uit te legge...

Mijn accountant is een held, maar het blijft een accountant. "Je mag niet ontvreden zijn", besloot hij zijn poging om mij de Jaarrekening uit te leggen, "Maar door wat efficiënter te werken, is er veel meer uit je bedrijf te halen." Dát stukje snapte ik. Als ik:
... mijn kinderen vier dagen per week naar het kinderdagverblijf zou sleuren (yeah right),
... de beschikbare tijd volledig zou wijden aan werk-werk-werk (hardlopen op dinsdagmorgen is óók hard werken)
... en voortaan alleen klussen zou aannemen die lekker lean geklaard konden worden, zouden de cijfers onder de streep vast nog gunstiger uitvallen.
In plaats daarvan heb ik me het afgelopen jaar de blubber gebeld, gemaild, gereisd en geschreven om persoonlijke portretten te maken van zes transmannen (wederom voor LINDA. - uiteraard). Hun verhalen hebben diepe indruk gemaakt. Het verdriet, het geluk, de operaties en het nieuwe leven dat ze als officiële man begonnen, heb ik geprobeerd zo mooi mogelijk in woorden te vangen. De verhalen van deze prachtige mannen liggen vanaf vandaag in de winkel (pagina 121!).
De meeste accountants zouden afgrijselijke uitslag krijgen bij het aanzicht van de prijs/prestatieverhouding van deze opdracht. De mijne niet. Hoewel ik hém lang niet altijd kan volgen, snapt hij dat ik zielsgelukkig wordt van dit werk en de tastbare beloning die hier naast me op tafel ligt. Heerlijke vent is het.

Rust voor de rustelozen

Ahmmmmmmmmm... Ze zitten allemaal met hun ogen dicht en handen in de schoot driftig te ontspannen. Ik aap ze na, want het lijkt me wel wat: je gedach...

Ahmmmmmmmmm...
Ze zitten allemaal met hun ogen dicht en handen in de schoot driftig te ontspannen. Ik aap ze na, want het lijkt me wel wat: je gedachten stilzetten en helemaal nergens aan denken. Het lukt me niet. Ik denk voortdurend aan het feit dat ik nergens aan mag denken. Ik spiek door mijn wimpers naar de anderen en betrap een 16-jarige jongen op gluren. We sluiten allebei snel onze ogen weer. Verder gebeurt er niets. De witte ruimte vult zich met zacht geprevelde mantra's en heel even wordt het rustig van binnen. Maar vijf minuten later dwarrelen er weer vakantieplannen, nieuwe opdrachten en grote bergen strijkwas door mijn hoofd. Na twee uur stuiter ik bijna van de witte bank af. Ik word er ontzettend ongeduldig van: mijn gedachten stilzetten en alleen maar 'in het moment zijn'.
Afgelopen vrijdag, toen ik lunchte met succesvol kinderboekenschrijfster Annemarie Bon, zat ik wel helemaal in het moment. Zon op de bol, glas rosé in de hand, salade van carpaccio op tafel en een stevig gesprek over boeken schrijven. De kans dat er ooit een boek van mij wordt uitgegeven, schat Annemarie optimistisch op 1%. Bovendien is het een vak. Wat wist ik nou van opbouw, personages uitdiepen en structuren opzetten? Haar reality check: volg een opleiding, begin klein, vestig je naam in het wereldje en ga door tot je erbij neervalt.
Het feit dat ze al vele bestseller-wannabe's voorbij heeft zien komen (en in mij misschien hetzelfde ziet), deert me niet. Ik hang aan haar lippen, zuig alles op wat ze me vertelt en maak van binnen 1001 actieplannen. Ik voel mijn bloed onstuimig door de aderen klutsen en besluit na dit gesprek meteen aan de slag te gaan. Ik sta op scherp. Heerlijk die onrust.

Mama is boos

Ziek was ik ervan. Hoewel er ongewijfeld óók een oprecht griepje aan ten grondslag lag, voelde ik me minstens even ellendig over het naderende afschei...

Ziek was ik ervan. Hoewel er ongewijfeld óók een oprecht griepje aan ten grondslag lag, voelde ik me minstens even ellendig over het naderende afscheid van de kinderen. Geheel in lijn met mijn geluksplan voor 2007 zou mama voor het eerst in de bestaans-geschiedenis van haar nageslacht vijf dagen met vriendinnen van huis gaan. Skiën in Gerlos. Op adem komen. Weer Laura zijn. Papa blijft bij de kinderen en dat komt allemaal goed. Eenmaal in de auto huilde ik dikke tranen bij de aanblik van de twee zwaaiende, ietwat verwonderde kindertjes achter het raam.

Honderd kilometer van huis begint de wurggreep van thuis zich te verlichten. Geen blèrende kinderen op de achterbank, maar opgewonden meisjes die snakken naar de sneeuw, de zon, de onovertroffen fluffige Oostenrijkse dekbedden en natuurlijk de kroeg. De cd's met Nederlandstalige après-ski-muziek draaien overuren.
Eenmaal in Gerlos verliezen we onszelf al snel in de wereld van de jonge, snelle en wilde medemens. We zingen, dansen, drinken. We skiën, lunchen lang, lachen, gieren, brullen. Heerlijk is het om 100% Laura te zijn.
Maar de dag van de thuiskomst nadert - godzijdank ook wel. Snakkend naar de kinderen ren ik de oprit op. De deur vliegt open, met vochtige ogen spreid ik mijn armen. Maar er komt niks. De kinderen blijven - weliswaar lachend - aan tafel zitten. Ze beantwoorden mijn omhelzing met liefde, maar ik had meer verwacht. Even laten stoot Bart zijn hoofd en voordat ik hem op kan pakken, kruipt hij naar papa om zich te laten troosten. Au. Als ik even later Dries voorstel samen een verhaaltje voor het slapen te gaan lezen, stelt hij me gerust. Hoeft niet, zegt hij. Dat doet papa wel. Kaakslag nummer twee.
Eén ding staat vast. Volgend jaar zit Laura weer in Gerlos.

Rust, reinheid en regelmaat

Voor het schrijven van mooie stukken is inspiratie een uiterst handige bijkomstigheid. In de regel rollen de woorden na een gepassioneerd gesprek bij ...

Voor het schrijven van mooie stukken is inspiratie een uiterst handige bijkomstigheid. In de regel rollen de woorden na een gepassioneerd gesprek bij mij vanzelf het scherm op. Of het nou gaat om een vurig pleidooi voor minder regels in de zorg of om de jazz-liefde van een bankmedewerker; vertel een vurig verhaal en ik kan er wat mee. Het enige dat ik vraag, is de rust om het even op te schrijven.
Wie het ooit in zijn hoofd heeft gehaald te gaan verbouwen, weet dat rust zowat het laatste is dat je in die periode gegund is. Twintig zakken metselcement kopen (mamáááá... ik wil óók meehelpen), koffie zetten, busje pur bijhalen, split invegen, deuren uitzoeken, koffie zetten. Eten koken, bouwvakkers en kinderen voederen. Vaat opruimen. Vloer dweilen want WAT een stof voortdurend. Kinderen uit de bouwput plukken, in bad doen, melk geven, tut erin, deken erover, niet zeuren, slapen nu. Koffie zetten. Inspirerend verhaal schrijven. Niet dus.
Er zijn momenten geweest dat de woorden uit mijn tenen moesten komen. Snakkend naar rust, reinheid en regelmaat worstelde ik me door de dagen heen; werk, kinderen en bouw niet altijd even succesvol combinerend. Maar nu de muren strak wit optrekken en de rvs spotjes veelbelovend mijn nieuwe kantoor verlichten, begint het bloed weer onstuimig te stromen. Wat een prachtige teksten kan ik hier maken! Frisse folderteksten, krachtige artikelen, prikkelende statements. Misschien wordt 2007 zelfs het jaar van de songtekst en het boek? Met rust en ruimte in huis en hoofd is alles mogelijk!

Back in business!

Niet zeuren, een week of zes verlof moet meer dan genoeg zijn, dacht ik, toen ik me voorbereidde op de geboorte van onze tweede zoon. Ik zou rustig we...

Niet zeuren, een week of zes verlof moet meer dan genoeg zijn, dacht ik, toen ik me voorbereidde op de geboorte van onze tweede zoon. Ik zou rustig weer beginnen in april en het werk combineren met de kinderen. Af en toe een avondje achter de pc, mijn website aan een opfrisbeurt onderwerpen en al voedend/wassend/verschonend mijn contacten onderhouden. Zetten we gewoon een dvd van Winnie the Pooh op, of de telefoon op de intercom. Hoe naïef!
Dankzij de korte nachten ben ik blij als ik 's avonds om half 9 met een deken op de bank kan kruipen. Mijn website wordt zeker vernieuwd, maar ik laat pas nieuwe foto's van mezelf maken als de wallen onder mijn ogen zijn bijgetrokken (ook de rest van mijn lijf vereist trouwens nog enige aandacht). En wie beweerde óóit dat de komst van een tweede kind veel gemakkelijker is? Toegegeven, je bent minder bezorgd, maar de eerste weken waren een organisatorische nachtmerrie. De hele dag werd geregeerd door eet-, poep-en slaapschema's! Die eerste hectiek ligt inmiddels achter ons, maar na negen weken vergeet ik nog steeds te informeren naar manlief's dag. Laat staan dat ik de telefoon pak om eens uitgebreid met die-of-die te bellen.
Gelukkig begin ik mezelf langzaamaan weer te hervinden. De kinderen gaan niet meer, net als in de kraamtijd, elke dag in bad. De vaat blijft weer zonder problemen een dagje staan als ik iets leukers wil gaan doen en het grootste deel van de schone was verdwijnt weer gewoon ongestreken in de kast. In mijn hoofd ontstaat weer ruimte voor andere zaken dan poepluiers en Teletubbies - sterker nog, mijn hele lijf snakt er soms naar. En nu we inmiddels in de enorm luxe positie verkeren dat we van 11 tot 5 aaneengesloten kunnen slapen, keert er ook weer enige creativiteit terug.

I love LINDA.! (en het is wederzijds)

De ultieme kruising tussen Heleen van Royen en Daphne Deckers zou ik worden. Ongeveer met die woorden kondigde ik begin 2005 mijn ontslag aan. Ik ging...

De ultieme kruising tussen Heleen van Royen en Daphne Deckers zou ik worden. Ongeveer met die woorden kondigde ik begin 2005 mijn ontslag aan. Ik ging mijn dromen achterna! Wie vroeg naar mijn business plan, kon ik met één zin bedienen. Kansen grijpen, vast eens op mijn bek gaan, maar weer opstaan en gáán met die banaan. Een uiterst effectieve benadering, zo blijkt. Want droom één is gerealiseerd!
In december verschijnt mijn eerste grote verhaal in het tijdschrift van het jaar: LINDA. Magazine. Als ik nuchter had nagedacht - wie mij beter kent, weet dat dat geen talent is - was het er waarschijnlijk nooit van gekomen. Dan had ik waarschijnlijk nooit de ballen gehad om tijdens een bladenmakersborrel op haar af te stappen. Maar ze was er, de hoofdredacteur van LINDA., en had net een vurig betoog afgestoken over lef. Lef om te doen waar je in gelooft. Ik besloot het te zien als een teken en stapte met kleffe handjes op haar af. "Ik wil heel graag voor jouw blad schrijven, heb geen tijdschriftervaring maar weet zeker dat ik het kan", was mijn vurige, maar niet echt sterke pleidooi. Ik kreeg het mailadres van de chef redactie met het advies te vragen om een proefopdracht. Ha! Dé kans!
Nadat het onderwerp en de inhoud globaal duidelijk waren, ging ik bevlogen aan de slag. Tevreden stuurde ik mijn verhaal een paar weken later in. "Nou, dit is het nog niet hoor", was de eerste reactie van Neerlands beste blad. Slik. Au. Ik ook met mijn zelfvertrouwen. Geheel in lijn met mijn business plan boog ik me over de -terechte- kritiek en maakte een new and improved version. Vier beoordelingsrondes later kwamen de verlossende woorden: een goed verhaal! En of ik in de toekomst tijd had om nog eens iets voor ze te doen. Of ik tijd heb! Al moet ik er middenin de nacht mijn bed voor uit! Voor deze droom sla ik gerust een paar nachtjes over. New dreams can wait.
(Waar het verhaal over gaat? Over lief zijn voor een ander. Dus wees ook eens lief en geef dat blad aan iemand kado voor kerst of zo.)

Even overleggen

mei 2005 Een maand geleden is het nu, dat ik ein-de-lijk de stap naar zelfstandigheid durfde te nemen. In het begin overheerste opluchting en extase,...

mei 2005

Een maand geleden is het nu, dat ik ein-de-lijk de stap naar zelfstandigheid durfde te nemen. In het begin overheerste opluchting en extase, omdat ik – tegen vele adviezen in, waarvoor bedankt nog - toch mijn hart volgde. Het voelde bijna romantisch! Alsof ik besloten had mijn luxe, gemakkelijke bestaan op te geven voor een leven op straat. Arm, maar vrij. En we hebben altijd elkaar nog, zoiets. Ondanks gesprekken over BTW-nummers, VAR-verklaringen, risico-categorieën en leveringsvoorwaarden, voelt het nog steeds machtig.

Vrouw als ik ben, was één van mijn eerste acties een rit naar Ikea. Want als je vanuit huis werkt, moet je wel een goed – en vooral móói - bureau hebben. Binnen tien minuten stond ik buiten met een kar vol bouwpakketten en een flinke rekening. Zonder langdurige discussies over de noodzaak van deze spoedinvestering en gekissebis over de kleur. Vrij!

Natúúrlijk kan een beginnend ondernemer niet zonder visitekaartjes. En briefpapier, with compliments cards, enveloppen en website. Professionaliteit betaal je, maar het is een goede investering in je imago. Dat heeft de BV Laura unaniem besloten. Zonder vooroverleg. Na het drukwerk en de site volgden een kleine verbouwing op de zolder, een laptop plus een ergonomisch verantwoorde houder, een printer/copier/fax/scan, draadloos toetsenbord en dito muis, een zilveren prullenbak, rolodex en nog wat onontbeerlijk werkmateriaal. Nu alleen nog zo’n handsfree telefoon-oortje. Echt nodig, dat ben ik helemaal met me eens.

Nu godzijdank ook de eerste opdrachten binnendruppelen, kan het echte werk beginnen. Gelukkig, want het duurt nog wel even voordat ik de eerste rekeningen kan uitsturen. Toch maar even met het thuisfront overleggen hoe we de komende maanden kunnen opvangen.